Workingman's Dead, het vierde studioalbum van The Grateful Dead dat in 1970 uitkwam, markeert een cruciale verschuiving van hun eerdere psychedelische experimenten naar een rootsy mix van countryrock, doordrenkt met folk-, blues- en Americana-tradities. Geconfronteerd met financiële druk en creatieve uitputting, schroefde de band onder leiding van Jerry Garcia hun geluid terug en omarmde ze beknopte songwriting, strakke vocale harmonieën geïnspireerd door Crosby, Stills & Nash, en de mythische, verhalende teksten van Robert Hunter. Het album werd in slechts negen dagen efficiënt opgenomen in de Pacific High Recording Studio met producer Bob Matthews en bevat warme akoestische klanken, pedal steel-gitaar en gedisciplineerde arrangementen die melodische eenvoud boven langdurige jams stellen, waarbij geput wordt uit de roots van de jugband en Bakersfield-country zoals Buck Owens voor een rauw, authentiek gevoel.

Deze terug-naar-de-basis-aanpak leverde een kritisch en commercieel succes op en herdefinieerde de Grateful Dead als veelzijdige Amerikaanse songwriters in plaats van louter improviserende psych-rockers. De aardse directheid en gemeenschapszin vonden brede weerklank, beïnvloedden de countryrockbeweging en breidden het publiek van de band uit tot buiten de Deadheads. Het album is strak en menselijk en bevat tijdloze, meezingbare nummers die iedereen kan zingen, waarmee het zijn status als cultureel ijkpunt van de jaren 70 en blijvende prestatie in het genre heeft versterkt.